Jaarverslag Liberia, Rivercess, 2017

De voorbereidingen

Voor de eerste keer vertrokken we naar Liberia voor de geplande zes weken. We arriveerden begin maart in de hoofdstad Monrovia. Vorig jaar hadden we namelijk besloten niet meer voor een half jaar af te reizen naar Liberia. De reden daarvoor was de afhankelijke houding van de vrienden in Rivercess. Als we langer aanwezig waren werd er te veel op ons gerekend. We menen dat een korter bezoek hen meer bewust maakt van hun eigen verantwoordelijkheid. Ons plan en doel is immers dat zij in 2025 zelfstandig moeten kunnen functioneren.

De voorbereidingen verliepen aanvankelijk voorspoedig totdat ik (Jacob) door mijn rug ging. Marjolein moest de koffers inpakken wat mijn taak normaal gesproken is.

De dag van vertrek kon ik amper m’n bed uitkomen en dan zo’n reis aanvaarden? We besloten voor me te laten bidden en extra pijnstillers in te nemen. Het was pas bij het instappen dat de pijn duidelijk minder werd. Tijdens de reis en daarna heb ik nauwelijks meer pijn gehad. 

Aankomst Monrovia en regelen vervoer

Zoals gewoonlijk werden we hartelijk welkom geheten door onze mensen en zij brachten ons naar onze Mennonitische vrienden. Daar mochten we gebruik maken van een appartement zolang we dat nodig  hadden. We hoeven daar nooit iets voor te betalen en zij voorzien ons van alles wat we nodig hebben. Hun gastvrijheid is geweldig.

Van een Liberiaanse vriend mochten we een auto lenen, maar deze moest nog wat onderhoud krijgen. Het duurde wel tien dagen voor deze klaar was. Gelukkig konden we de tijd goed gebruiken voor de laatste voorbereidingen voor de pastors training. Deze training deden we in opdracht van de  Jethro Foundation (www.jethrofoundation.com). De training bestaat uit vijf onderdelen. Voor deze keer zouden we voor een groep van 25 pastors in Rivercess de eerste twee behandelen nl. “De pastor als herder” en “Preken met passie”. Abraham Kollie, onze trouwe vriend, heeft ons hierbij geassisteerd. Hij is een ervaren pastor die ook de stammentaal spreekt.

Verder hebben we een aantal vrienden in de hoofdstad bezocht. Onder hen de president van de ULIC-kerk, Leaid Zeyoe. Hij is bezig een nieuwe kerk te bouwen. Ook Anneke en Mambu en vrienden van de MAF (Mission Aviation Fellowship) hebben we bezocht. Er loopt nog steeds een project om een landingsbaan op de post te realiseren. 

Aankomst in het binnenland, de provincie Rivercess

We werden door onze vrienden in Rivercess weer hartelijk verwelkomd met muziek en dans. Ons huis zag er netjes geschilderd en schoon uit. Alleen werden we de eerste nacht wakker gehouden door de huidige bewoners, die tijdens onze afwezigheid op ons huis hadden gepast, de familie kakkerlak. Een paar spuitbussen met verdelgingsmiddel brachten uitkomst.

 

Werkzaamheden op de post gedaan in 2017 

Schuilhut voor de bewakers. De bewakers van de post schuilden tot nu toe op de veranda van ons huis. Dat stond Ben, onze directeur niet aan en hij besloot op twee plaatsen een soort wachterspost te bouwen. Bij elke uitgang één.

Ook is er een ontmoetingsplaats gerealiseerd om bezoekers te verwelkomen. Om hen een schaduw of een droge plek aan te kunnen bieden.

De kliniek heeft ook een verbouwing ondergaan. De overheid wilde al langere tijd dat de apotheek afgeschermd zou worden en de registratie ook een eigen onderkomen zou krijgen. Beide verzoeken zijn nu gerealiseerd. Het geld hiervoor wordt door verschillende sponsors verzorgd.

 

De school heeft te weinig lokalen. De twee jongste groepen moesten voor de lessen uitwijken naar het kerkgebouw. Nu is er een begin gemaakt om twee klaslokalen extra te laten bouwen. Onder andere wordt dit project gefinancierd door een bevriende organisatie uit Amerika.

 

We zijn erg blij met de Schreudersstichting die op de school zorgt voor leermiddelen, meubilair en bijdraagt aan het schoolgeld voor de arme gezinnen. Ook andere individuele sponsors zijn onmisbaar voor de school.

 

Heel blij zijn we met de watervoorziening voor onder anderen de kliniek. Er wordt een extra waterput gegraven door onze vrienden uit de Monrovia. Met hun waterpompbedrijfje bouwen ze ook een watertoren met een grote watertank er op. Met de waterslangen en toebehoren die we eerder via de firma ‘Pipe Live’ uit Enkhuizen hadden gedoneerd gekregen wordt een waterleiding aangelegd naar de kliniek.

Tijdens onze afwezigheid onderhoudt Ben, onze directeur, de ananasfarm en breidt hij de bananenfarm uit. Ook worden de rubberbomen niet vergeten, deze kunnen in de toekomst van een inkomen voorzien en dienen meteen als markering van ons terrein.

Reilen en zeilen in de kliniek 

Omdat de werkdruk voor de verpleegkundigen te hoog werd is uitgezien naar een parttime verpleegkundige. Niet toevallig was Tabitha Walker net klaar met haar opleiding en wilde graag onze kliniek werken, te meer omdat zij in de omgeving is opgegroeid en haar familie woont. Ook haar echtgenoot werkt in de buurt zodat zij elkaar regelmatig kunnen zien. Hun kinderen gaan naar school in de hoofdstad Monrovia. Een niet onbelangrijke bijkomstigheid is dat ze lekker kan koken en bakken. Nu vallen we niet meer zoveel af na een Liberiareis.

Door verschillende oorzaken is het bezoek aan de kliniek teruggelopen en daarmee de inkomsten. De overheid bleek hun eigen klinieken beter van medicijnen te voorzien waardoor meer zieken deze klinieken bezoeken, ook om de verstrekking van gratis medicijnen.

Voor een belangrijk deel voorzag de kliniek in haar eigen inkomsten en kochten daarvan zelf de medicijnen. Door minder inkomsten konden alleen de salarissen betaald worden en bleef er te weinig geld over om medicijnen te kopen. Onze Stichting Ben-Nyoh Liberia (BNL) moest even bijspringen.

Het personeel is geïnstrueerd hoe hun performance te verbeteren om meer patiënten aan te trekken en daarmee hun inkomen te verhogen.

Vooral wordt de kliniek bezocht om te bevallen en ernstig zieke kinderen te laten behandelen. Soms komen de ouders met hun kinderen te laat en kan niet altijd voorkomen worden dat zij overlijden. Ook is de kliniek niet genoeg geoutilleerd om complexe zorg te verlenen. Een auto wordt ook gemist om ernstig zieken te kunnen overplaatsen naar een ziekenhuis in de stad. Een ambulance van de overheid is helaas zelden beschikbaar. De gezondheidssituatie is nog steeds zeer schrijnend

De kinderen op de missiepost

 Marjolein geeft persoonlijke aandacht aan Alphonso. Hij is geestelijk beperkt en heeft extra aandacht nodig. Dit is echt Marjolein haar professie. Het gaat langzaam wat beter met hem, hij wordt wat rustiger en vraagt minder aandacht.

 

 

Voor de andere kinderen en jeugd is er een club gestart. Helaas is de leider van de jeugd vaak verhinderd door andere verantwoordelijkheden. Er wordt omgezien naar een beter leiderschap. Bij onze volgende bezoek lijkt dat beter geregeld te zijn.

Het kerkgebouw

Door sponsoring door de HofsteeStichting waren we dit jaar in staat om het kerkdak te vervangen. Geen overbodige luxe want het lekte behoorlijk in dit gebouw waarin twee schoolklassen van de jongste kinderen les kregen.

Opruimen 

Tussendoor is er nog tijd om het een en ander op te ruimen. De kelder blijkt te lek te zijn en moet ontruimd worden. De spullen vinden hun weg naar de kliniek en kunnen vaak door deze of gene worden gebruikt.

Trainen van Pastors

Begin februari startte de pastors training. Ben, met behulp van Abraham onze vriend, heeft de training voorbereid. Uit de directe omgeving en ook uit andere dorpen zijn pastors uitgenodigd. Veelal hebben deze pastors weinig onderwijs gekregen en leiden zij hun kerkjes naar hun beste weten. De training zal hen meer handvatten bieden om aan hun leden leiding te geven, hen te onderwijzen en pastoraal bij te staan.

De onderdelen van de training was als volgt:

Ontvangst en inschrijven

Eerste vier dagen werd onderwijs gegeven over de “Pastor als herder”.

De laatste drie dagen werd besteed aan het “Preken met passie”. Als onderdeel daarvan moesten zij met het geleerde zelf een preek leveren. Dat bleek voor de meesten nog niet zo eenvoudig.

Natuurlijk moest er goed worden gegeten. Voor dit doel was er een keukenteam geïnstalleerd onder leiding van Tabitha, onze nieuwe verpleegkundige. Naast haar werk vond zij nog de tijd om het keukenteam te instrueren en ook zelf aan de bereiding van eten mee te helpen. De laatste dag werd dit team als dank voor hun goede zorgen toegezongen.

 

Een voorwaarde voor het  ontvangen van een deelnemerscertificaat was dat je de lessen trouw zou volgen. Iedereen voldeed aan deze voorwaarde en mocht het certificaat, vergezeld van een persoonlijk woordje, in ontvangst nemen.

Alweer op de terugweg.

Bezoek Elijah. Elijah was een jaar eerder met het oogsten van palmnoten uit een boom gevallen. Daarbij had hij een dwarslaesie opgelopen en was verlamd vanaf zijn middel. Toen ik hem belde om te vragen hoe het met hem ging zei hij dat hij kon lopen. Dat verbaasde mij zeer omdat ik zijn hele geschiedenis kende. Ook had ik zijn röntgenfoto gezien met een niet mis te verstane verplaatsing van de 4e lendenwervel. De artsen in Nederland konden op basis van deze foto bevestigen dat dit een ernstige situatie was en de kans zeer klein was dat het zou herstellen. Maar ik heb met eigen ogen gezien dat hij kon lopen en wel zonder krukken. Natuurlijk was nog duidelijk te zien dat hij niet vrijuit kon lopen. Een wonder? Daar had het alle schijn van. Ondertussen was hij verhuisd en ingevoegd in de naast gelegen kerk waar hij Bijbelstudie volgde en naar de bidstonden ging. We weten dat voor God alles mogelijk is. Toen de artsen in Nederland er van hoorden keken zij er ook wel van op.

Nog vrienden bezocht die we kennen van de Christian Aid Ministries (CAM)

Anneke en Mambu zijn onze vrienden sinds we Liberia aandoen. Zij zijn voor ons een steun en toeverlaat en we kunnen altijd even bij hen aankomen om bij te tanken.

Tot slot nodigde Peter Dolo ons uit om zijn kerk te bezoeken waar ik mocht spreken. Het was goed om bij hen te zijn in hun juist geopende nieuwe kerk.

Nog wat zaken regelen in de hoofdstad en we zijn weer klaar voor vertrek.

Terug in Nederland 

We ontdekken dat zes weken in Liberia goed is bevallen. Beter dan een half jaar. We konden doen wat we hadden gedacht. Ook had Ben werkelijk zijn best gedaan om de post draaiende te houden. Hij is een betrouwbare hardwerkende leider, die ook zaken aan de orde durft te stellen. Onder zijn leiding, maar wel op zijn tempo en momenten groeit het werk gestaag.

We kunnen steeds meer aan de lokale mensen gaan overlaten.

Marjolein en Jacob Kiefte